Nucleaire krater tussen de ogen

Daar hangt de tijd in grauwe stralen
langs de wilde zee,
daar schreeuwt de ruimte
door de grenzen,
de golven gaan voorbij.

Aangeschoten wild

Bodemloze gedachte begint en eindigt
in het stille lied zonder grenzen.
(dualistische illusie)

Het knarsen van de zwarte sluiers

Wat maakt het uit,
de wind langs de ijskoude
botten,
afval vermengd met
de hopeloze grond.
Wat maakt het uit,
haar warme handen
in onmacht
naar de sterrenhemel,
de grauwe nacht
aan haar voeten.
Wat maakt het uit,
de ontwaakte is dorstig,
hij laat het zich lachend
smaken,
het schuimende vocht
gaat zonder omweg naar
de paradijs tuin
in onvolkomen lettergrepen.

Het is geen tijd om te gokken op de vulkaan

JA JA JA JA driewerf JA
kraait de kraai.