Twee spiegeleieren in de pan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twee spiegeleieren in de pan

Gekroond in grenzeloos bewustzijn,
de dagen slijten tot het onbekommerde stof.
Het ritme droomt in de blauwe zonnewijzer
de dove grond ontdooit.
De getransformeerde kerngedachte
in de solide dans van de wervelende Aarde,
het paradijs ontsloten in de stiltes
tussen het dualistische gekrakeel,
samengesmolten in de tijdloze cirkel.

Het oog wil ook wat, ezels balken

Keerpunt

Het gevaar komt uit de diepte vanbinnen

houd de wijzende vingers goed in de gaten,

de strijd heeft geen grenzen het stroomt langs beide zijden

van de rivier.

Het geluid komt van de stilte.

Bergen afval smeken om transformatie

een wezenlijke plaats om weer in te voegen,

de doses radioactiviteit scheurt de open zenuwen bloot

en beukt tegen de aangeslagen hemel,

de beroepsredenaars spugen hermetische dooddoeners

in het licht, de schaduw keuvelt eeuwig door,

de cerebrale hemisferen oververhit.

De fluisterende Aarde trillend onder te grote ogen

wazig turend tussen de koude sterren, vol verwachting

op wat komen gaat, de geest is uit de fles

ik heb het opgedronken en verteert.

(blijf je drijven als je slaapt?)

De derde deur in de wilde Zon

Derde deur in de wilde zon
gaat gebroken open,
de sterrenwind kraakt
in het ontwaakte hart.

Het vruchtbeginsel eindeloos
zonder grenzen,
fragiel rustend tegen
de geblokte boom.

Het zachte water
stroomt langs de bedorven wanden
in heldere duidelijkheid.

Nergens te gaan, niets om aan te verkleven.

Het is warm vandaag
je zou het benauwd kunnen noemen
mijn stoel kraakt de harde noten
in de atonale melodie
de seizoenen van de materie
noopt mij om even mijn tanden te gaan poetsen
daarna zet ik ze in je warme billen
en verdwijnen we
in de roze wind
als twee onschuldige maagden.