Wat moet je dan ?

 

 



Ik duld geen tegenspraak,
bent U nu helemaal bedonderd,
wat zoekt U eigenlijk?

Sterke schouders

Het gewicht
langs de kant van de weg,
een druppel uit de bron
beland overweldigend
in het centrum van het licht,
nederig
met een rebelse glimlach
kijkt het de grauwe duivel
in de oude bloeddoorlopen
ogen.

Het is weer sappelen geblazen

Die gekke dingen stuiteren langs je kop in volle zinnen,

een schreeuw uit het vergroeide duister

hermetisch dichtgetimmerd in vage fluisteringen

apekool in zinkende lofgedichten

de letters op de juist opgeleide plek.

De excrementen worden opgewonden

tot een hemels licht in de aangevreten lucht.

Het hart pompt zure room in groene vergezichten

omdat het zo lekker bekt in het plastic bos van de

tekentafel,

de megalomane paniekstoornis

zwerft in de aangetaste adem van het vooringenomen

punthoofd.

De angstdromen sabbelen hebberig aan haar grote borsten.

Met draden aan de grote moederbol.

De rekening op maken

Bandeloos bewustzijn
een duik in de sterren,
extremofiele overstijging
op een gouden schaal.

Intrinsieke overgave,
leeggezogen in open water.
De elementen laven zich
aan de fragiele zwaartekracht,
de gevleugelde ruimte
voedt de vertrouwde bron
met het zachte vuur
van de mystieke Zon
en breekt de grijze celstructuur
in lichte golven.

Geen weg meer te bekennen
in het grenzeloze moment.

Voor altijd dringt het door

Voor altijd dringt het door
vanuit de diepte.

De bron van gelukzalige dronkenschap
de beperking wordt wakker geschud
en die Ene speelt zijn eenvoudige spel van liefde
ondanks de grote slijtage van de tijdelijke manifestatie.

De schepping weelt tierig
zijn grenzeloze wil tot bloeien en groeien
dringt zelfs door tot de plastic zielen
de asfalt wegen verworden tot overwoekerde zijpaden
de chemische filosofieën gaan ten onder aan onvoorziene bijwerkingen
nederig in verwondering gaan we op de knieën
en zullen de verantwoordelijkheid moeten dragen
de keuze vrijheid is zonder enige beperking
de natuur is vrij en alomvattend
en van het begin tot het einde Eén.

Voor mij is het tijd om me te laten opnemen
in de paradijselijke inrichtingen in het bos,
het burgerlijke ritme van de regen
de regelmaat van de verdoving
altijd dezelfde noten en dezelfde woorden
radiogolven gouwe ouwe sentimenten
grauwe optochten in het woud
spiegelen in angstige ogen en doorgedraaide aandacht
alles op zoek naar liefde
gedragen door het gif van het chemisch inzicht
dopamine regulatie en andere dwangbuis stofwisseling
koffie en shag in de morgen
staren naar de nicotine vlekken
op mijn vingers en het plafond
de gaarkeuken vol kleffe ballen gehakt, doorgekookte groente
en aardappelsnot
watergruwel of griesmeel pudding toe
misschien mag ik binnenkort weer vogelhuizen maken,
begeleid leven in een blokkendoos
of misschien krijg ik een minimale subsidie
om de wereld terug te schilderen.

Gelukkig is dit een kosmische grap met terugwerkende kracht
en is de pseudo-wetenschap van sommige hoogopgeleide zoekende zielen
op een wonderbaarlijke manier door rob en de spiegelmachine overstegen.
De transformatie is te confronterend gebleken
te ( r)evolutionair en te veel mensonterende belangen staan op het spel
de tijd zal misschien een medestander zijn in dit grote leren.

Ik ben het witte konijn
uit een veel te hoge hoed met bloemen,
de gifbeker heb ik zeker 15 jaar leeg gedronken
en heb steeds meer leven gekregen,
ik ben de oudste wetenschap
het begin van de veronderstelling
al zou er iets niet in de haak zijn.

Wezenlijk is
er geen probleem in dit paradijs
het eeuwige bewustzijn
het is maar dat je het weet
te midden van het radeloze zoeken
de gezochte ben jij !

rob2007-10-26