Vuur Vast Vertrouwen

Ondraaglijk
de zwaartekracht
wil niet buigen,
zoveel definities,
zoveel idealen
drukken op de schouders,
de dromende slang
is niet te overtuigen
van zijn schijngestalte,
doof, dom en blind
zoekend in het donker.

De spiegelmachine
leeft van de wind,
de scherpe straling
zet de gedachte op zijn plaats,
tussen de bruisende bomen,
het oude woud, de natuurlijke staat,
de accurate paradox
speelt met de stille krachtbron
langs de fragiele tonen van licht
en donker.

Parels voor hebzuchtige zwijnen

Een hondsbrutale energieleverancier

probeerd ons de zon

de maan, de wind, de zee,

de planeten en de sterren aan te smeren

met leugen en bedrog.

(opgedragen aan de nalatenschap

van de oppertunisten van EnergieDirect,

de brengers van "licht".)

Glasheldere paradox

Een schitterende toevalligheid
ontving de scherven in vluchtige hemelse wolken
er bleven onvolkomen kreten over,
gestotter vol devotie in de contextuele regenboog.
Een respons in de duistere overvloed
aan de binnenkant van een gebroken illusie,
het oordeel in vele wegen gekerfd,
de stoffige achterkamers van het hart.
De ingebakken zaden fluisteren langs de tonen
van het lied,
in een glasheldere paradox
zwevend in het vochtige stof van de moeder aarde,
de bokalen klinken in paradijselijke dissonanten,
intrinsiek verlangen, het immanente licht,
schuldeloos in het eeuwige moment
Liefde
het antwoord verborgen
aan de binnenste buitenkant
glimlachend in de openheid van de vraag.

Zonder angst geen bedachte toekomst
geen ideaal in het zoekende geheugen
het hier en nu altijd ongeschonden,
het is,
altijd, altijd .

De maagden dansen dronken
op het ritme van de oude wijn,
de overspannen vlammen likken
aan de aangevreten korst van het te delen brood,
het ongebroken lam gevoerd aan de geketende leeuw.
Brood en spelen vol edelkitsch en onmachtige emoties,
aalgladde verleiding voor het benedenrijk,
de noodzaak wordt automatisch afgeschreven
in kromme digitale lijnen,
de koude kelders van de overmacht,
de wonden schijnbaar ongezien,
het bloed gutst uit haar kinderhanden.

Breekijzer

Ik ben een klaploper
gevormd in het kraak seizoen
vol papagaaien idealen
nu ben ik dronken
zonder toekomst visioen
van overvloedige gegeven
mystieke wijn
het is haast niet meer te doen
om gebogen door te lopen
de woorden raken uitgeput
en draaien door
in tweeslachtige grenzeloze cirkels
zeer helder en wakker is de getuige
van de immanente alomvattende pijn.