Vers water langs de woorden

Verdwalen in het gruis

De lichten branden met tegenzin
in de versleten stegen,
haar handen druppelen langzaam na
de nagels roesten.

De aarde breekt in zachte delen
met haar warme tong likt ze de sporen open,
de randen verschijnen breekbaar
in het groene vuur van de achtergelaten
nacht.

De scherpe neuronen trillen de harde schedelwand

aan verwarde wilde stukken
en razen tegen het stof van de koude muren,
ze verdwalen in het chaotische gruis
van de gesloten grijze voegen.

De wind

langs de zachte aandacht
de verlangens lossen op
het vuur van de aarde lacht je toe
en verbind de hoogte
grenzeloze prikkels
dansen in de fluisteringen van de diepte
en kan niet worden weggeredeneerd
door de slapende reus
en zijn gestolen grond met gouden kalveren
de wind is zacht en met de zachtmoedigen
de bescheiden kracht
is alomvattende gelukzaligheid
als de vleugels zijn herkent
in het eeuwige momentum
tijd voor een nachtelijk ontbijt.