Het zaad en de boom en de ruimte om te bloeien. De vernietiging van de omgangsvormen in een fragiele atmosfeer. Materiële penetratie van de ruimte, het doolhof smacht naar arme zielen, voedsel voor de maan.
Ook aan de verschoten muren dansen de slaven, de bodemloze put gedempt besmette schepen varen naar de laveloze haven. Zonder manieren wacht de storm op de aangeslagen woorden, de overvloed verruimt de doodzieke jaren.
Zonder klachten lacht de hond, de noodklok omgesmolten in de grenzeloze zon. Het benul breekt door de dijk begraven. Het laat urgente mogelijkheden in haar luie ogen razendsnel vervagen tot omgeblazen rook.
Het wordt tijd dat je het beseft: alles wat je doet, is gewijd aan de Ene
Waarom neem je het niet aan? Jij en de Ene sloten een eeuwig verbond. Al je ideeën over goed en kwaad waren speelgoed, telramen, oefeningen in de rekenkunst. Je hebt ze niet meer nodig. Nu kun je leven. Echt, waarachtig, in Liefde. Hafiz is de goddelijke gezant die je dit bericht komt brengen. Waarom dan richt je je pijlen nog op jezelf, op de Ene? Wat in die zoete stem, die je innerlijk verwarmt, boezemt je angst in?
Het wordt tijd dat heel de wereld het weet: elke gedachte, elke daad is gewijd aan de Ene. Nu is het moment om het te beseffen, het onmogelijke is waar: slechts Genade bestaat.
De tijd is rijp om het te beseffen: alles wat je doet is gewijd aan de Ene.
Nauwe klanken tussen de scheve takken, pijnscheuten botten uit in stoffige ongemakken.
Morgen krampen in de magere overmoed, de schamele ogen staren naar de koude grond rauw van het uitgekookte bloed.
De barende leegte regent langs de scheuren, de liefde sijpelt langs iedere opening en verlicht de gesloten deuren, de open ramen geven duizelingwekkend uitzicht op de oneindigheid het alomvattende binnen licht vrij van iedere weloverwogen bekrompenheid.
De lage wind heeft haast in ondertonen op de tafel staat een speld, hij probeert zich er door te wurmen. De indruk is uitgeprint vanachter gezonken ellebogen onder de luizen van geweld, de schelle franje van het vermogen haast zich naar de diepte in schril contrast. De blauw geblutste berg is ongebogen in de vloeibare massa van het merg, ter ondersteuning van het spelen.
De poort slaakt huiveringwekkende stiltes in het licht, het wandelt ongeraakt langs de loze woorden en trapt het op zijn staart.
- punt A- Het trilt en schokt dat oude hart, deze dag, dit leven.
- punt B - Het zingt immanent bewust boven op het verlangen.
- punt C - De zwerver langs de hoge weg loopt binnen bij de Geliefde, met zwarte gaten in zijn schoenen.
- punt D - Nederig en blij in opgewekte druppels, zijn de grenzen opgelost en de beperking doorzien. De tijd zal er voor zorgen in mystieke sculpturen van klei, ook als de kleuren vervagen binnen de eeuwige vergankelijkheid, je bent de drager van het elementaire licht in de kleuren van de grenzeloze bron.
De waterrijke tuin geeft zuiver evenwicht, de kosmische verbanden zonder naam en vorm, paradoxaal en ongebonden.
- punt E - Het suizen van het elektronische spinnewiel
Het oude schip van de berg Sion in de onstuimige wateren van de wereldziel, de maagdelijkheid van de grote Moeder, de geheelde. De ontvangende mystieke roos bloeit eeuwig in de getijdenstroom van de tuin, het immanente evenbeeld, het grenzeloze Kind speelt laveloos in extatische gelukzaligheid verborgen achter haar fijnbesnaarde sluiers in alomvattende openheid, de liefdesbron bewust. In de stille wortels van de oude woorden de fluisteringen van haar naam, zij lossen vormeloos op in de kleurrijke manifestatie van het middelste hart.
De paradox van de regenboog sterren overstijgt het stof van de ratio en de maskerade van de wil, het grote verlangen naar het einde der tijden of een nieuw begin, de horizontale lijn is verticaal gegeven in de diepte van ons eeuwige evenbeeld, ik ben, alfa en omega met altijd weer een ander geweven kleed wat ik de wereld zond kwam weer terug, de wet van het spinnewiel is rond en hermetisch en in de maat der dingen ongebroken hier en nu.
In cirkels dwalen in de logica van het niet weten in de kindertempel van het devotionele Zijn is een eerlijk spel verborgen we delen brood en wijn grenzeloos verbonden ook in naam en vorm.
rob en de spiegelmachine opgelost in een contemplatief bezinksel of een meditatief verzinsel 2008-06-08 21:54 residu van een individu schouwend in het masker(personae)
De weerloze droom in de nacht van dichte stilte zwak schijnsel langs de open deuren kleine melodieën komen boven in de bruidskamer, de wijn wordt uitgeschonken uit splinternieuw karton.
De Wereldgeest het immanente wezenlijke droomt duizenden transformaties in liefde, elektronische pulsen verdrinken tegen de randen van de zee in de kosmische woordenbrij intieme experimenten in de unieke inborst. Het wisselgesprek in dualistische frasen, de zaligspreking stort zich vol vertrouwen van de brandende berg.
De storm in de zachte fluistering de tongen zingen extatisch, glimmende tegendelen in de vlam multivariabel in éénheid, de komediant laat zijn masker vallen het stuk wordt nooit uitgespeeld, het open einde een grenzeloze eeuwigheid in het onverwachte moment. Niet terug te redeneren in een regel
de intrinsieke wet altijd tijdloos, de bron het omhulsel dansend in stoffelijke mogelijkheden, het immense potentieel in onvaste melodieën. 2008-02-23
Het is schering en inslag opslaan en uitslaande branden in gespiekte bestanden gluren zenuwslopende rode lopers flitsen in holle ogen, bermbom gevoelige uitslag voor een goed pensioen, ondefinieerbare verbanden bloederige tanden zuigen economische illusies stelselmatig in duigen, tonnen tranen worden gelaten op de geknakte wilde aarde, de hebzucht contractueel vastgelegd in digitale stroom storingen, het verlangen naar de veilige toekomst in opportunistische streken op het vale doek. De merknamen kleven vast aan de hersenstam en worden in hypnose verwekkende tekens geschreven op elektromagnetische ramen. De gekken en dwazen houden de wacht bij de poort en voeden de angst en beven cultuur van het zwarte glibberige goud. De lichtbrengers mediteren op de grote afvalberg en vormen ketens in het doorgedraaide wiel en ontspannen het vuur uit de schenen. rob en de spiegelmachine in de groene storm2008-01-31
.jpg)
