Dichte lagen
schreeuwen langs de dag,
de harde vertraging
worstelt in de magere mist
blauwe sluiers dansen mateloos
in het wervelen van het licht.
Doodgezwegen bevrijde stemmen
verdrinken laveloos in het bombardement
van mateloze munteenheden,
snakkend naar adem
tussen het afval van het kopiëren en plakken,
de gedachteloze leegte van de machine
spuugt fletse drukproeven
in de geplastificeerde aarde.
De wereldziel gereduceerd
tot een uiterst armzalige calculatie
van winst of verlies
met banale wiskundige precisie
wordt de aanname verdicht
tot zwarte gaten in de regenboog.
Donderpreken
klagen langs haar bloeiende lippen
in de mistige glans van haar huid
is het blauw als de waterrijke tuin,
langs haar wang
vluchten de zoute woorden
terug naar de roestende grond,
de bitterzoete trekken rond zijn mond
lossen op in de grenzeloze diepte
van de open wilde lijnen
langs het pad.
Slangenkuil vol woorden
langs het tijdloze gewicht.
Daar hangt de tijd in grauwe stralen
langs de wilde zee,
daar schreeuwt de ruimte
door de grenzen,
de golven gaan voorbij.
Het zaad en de boom
en de ruimte om te bloeien.
De vernietiging van de omgangsvormen
in een fragiele atmosfeer.
Materiële penetratie van de ruimte,
het doolhof smacht naar arme zielen,
voedsel voor de maan.
Ik heb geen lekkage nodig
om te zien wat er aan de hand is.
de orakels verdwalen
in de chemische circulatie,
de onderwereld
beklimt de schijnbare ladder
met weinig moeite,
de wetenschapper rommelt
met procenten
in de gebroken materie
en publiceert
in schelle reclame folders.
De elementen glimlachen
zeer subtiel en vrijmoedig,
zijn bewustzijn, gelukzaligheid,
alleen de grenzeloze
eeuwigheid om te (be)grijpen,
het woord is niet het ding.
(wat is liefde?)
De smalle dromen schreeuwen luid
zonder ooit wakker te zijn geweest.
Werelden imploderen en dijen uit,
de muzen grenzeloos en eeuwig,
de zwarte gaten, de kikkervissen
dansen met de gele maan,
het naakte licht en donker
volledig in ontwikkeling,
het is nooit af, je komt nooit klaar,
er valt nog steeds iets af te leren
bij het stemmen van de snaren.
(verticale abstractie met tegenlicht)
Boven het kreupelhout richt hij zich op,
met kop en schouders.
Het geïnfecteerde maaiveld afgeslankt.
Niet langer bezaait met klaver,
fluitenkruid, zuring, riddersporen,
gele en valse kamille,
grasklokken en robertskruid,
dolle kervel, zuring,
boerenwormkruid, madeliefjes,
cichorei, slangekruid,
de grote ereprijs, sleutelbloemen,
vingerhoedskruid,
akelei, vergeet-mij-nietjes
en gele moddervette
boterbloemen.
(diagonale abstractie uit het veld)
Kunstzinnige hoogvliegers
worden met ordinaire hagel
uit de lucht geschoten.
De hele bevolking van de stad liep uit vandaag,
mijn God wat is het leven mooi.
De eerste kou kwam fluisterend
met de avond, na eens
flink te hebben ingeademd, verruimde
de dingen zich en kon ik voldaan de nacht
laten inwerken op de zevende cirkel
van de balancerende elementen.
Perfect in het midden van de bron gingen
we zorgeloos en in overgave
met de kleurrijke optocht de heuvels in,
de grote trom en het trillen van de cimbalen
gaven de grenzeloze maat, het lachen
van de koperen fluit dwarrelde langs de bomen,
de twijfel vluchtte nederig naar de bodem.
Het gewicht
langs de kant van de weg,
een druppel uit de bron
beland overweldigend
in het centrum van het licht,
nederig
met een rebelse glimlach
kijkt het de grauwe duivel
in de oude bloeddoorlopen
ogen.
Bodemloze gedachte begint en eindigt
in het stille lied zonder grenzen.
(dualistische illusie)
Vreemde wegen aan de zijlijn.
