De trein snijdt door de lijnen van de Zon
Meidagen
in versnelde delen
langs de vermoeide korst,
de Moeder bloedt in gebroken cirkels
en het licht wankelt
in de harde adem van overmoed.
Fijn stof springt in wit geschoren vacht
op de groene haren van de wind,
het brult de koning naar de wilde maan
in kosmische bleke klanken.
De trein snijdt door de lijnen
van de ondergaande Zon.
Dauw stijgt op langs gesloten vuisten
Dauw stijgt op langs gesloten vuisten
naast de kelk het gebroken ronde brood,
de verwachting ingesloten
tussen het verleden en het koortsachtige verlangen.
De waterrijke Tuin in voorgedrukte toekomstvisioenen,
het geheiligde grenzeloze moment vergeten
in de rauwe chemische benzinedampen
van de dreinende wil.
De monetaire analyse in kleurkrijt lijnen,
de economische angstdroom laat het water lopen.
De machteloze verdwaalde
in de chaos van zijn maagdelijk wezen.
Afdruk
Afdruk naast de aarden beker,
de zachte vorm onderwerpt zich
aan de buigzame stroom.
Oranje sluiers
staren in bleke ogen,
in vluchtig strelen
wordt het nacht.
De Gelouterde Zolen
Het zwervende blad zucht zacht
onder zware stappen,
langzame sprieten schieten uit.
De gelouterde zolen
slenteren over de versplinterde aarde,
een bloederige aanslag
gutst uit de cirkel in cellulaire precisie,
de dronken deur zit in het slot.
Hermetisch Belang
De termen sijpelen binnen
in het stoffige strijdgewoel,
de woordloze stiltes dansen
dwars door kille concepten heen
en heeft niemand om aan te verkleven.
Vertraagde Glimlach
Aantrekkelijk genoeg
tussen zwaaiende boterbloemen,
in zwarte gaten laad ik op.
Ik laat los en de bron gaat groeien.
Buitenbeen in de extra gevulde oersoep
De vlijmscherpe kanten langs de weg
worden bewust ervaren
en vallen op hun plaats in open elementalen.
Zaken zijn zaken in de onderbuik
De sprong van de brandende toren
in gefragmenteerde neuronen,
ingeslagen lichtpunten van kwijlende vuur.
Het glazen huis zakt in gesuikerde fundamenten,
de zingende cobra hijgt in de plannen
van een op macht belust bestuur.
Ik vreet de kosmos als ontbijt
en veeg de scherven en de geschreven
sacramenten lachend onder de bloemen van mijn zwevende tapijt.
Knuppel de dood in licht spiralen
Gemurmel in de ochtenddauw
vlezige kranten waaien op in de krappe wind,
tromgeroffel het wapentuig trekt op,
knaagt de zilte aarde aan grove flarden
en kauwt op het beton.
Een micro chips orgasme
Verlichte kamers in de hersenslang
het groeperen is begonnen,
zeven nieuwe zonnen komen op
en breken water op het lamgeslagen land.
De aangeschoten toplaag
zaait onzekerheden in de diepte van de angst.
Het scherpe prikkeldraad wordt aangespannen
verbonden met een hermetisch net van satelliet constructies,
de wetten, de uitgekauwde dogma’s en de aangescherpte regels
worden via penetrerende Electro smog verkrachting
in de verlangende reptielen breinen gepompt.
De ijskoningin hijgt zwoele fluisteringen
in repeterende reclame roffels,
de onderbuiken juichen in de natte droom
van de hondsbrutale opportunist,
de zielloze schildknaap wast het warme bloed
gevoelloos van zijn gerimpelde oude handen,
en bekijkt het laatste nieuws in zijn zwaarbewaakte grot
en hoort zijn familienaam bevestigt in het laatste drama.
De poppen zijn aan het dansen
in de laveloze geschiedenis van een verloren gewaande
generatie op drift.
De lucht wordt opengebroken met een oude langspeelplaat
In zware golven zwerven de donkere zinnen
door de lichte straten van de nacht,
de grote trom ramt de vezels open in flinterdunne gedachtes.
De snaren brullen in een alomvattende houvast,
in extatisch dronken cimbalen resoneert de ontwapenende lach
het buldert in grenzeloze zuchten,
fragiele strelingen in de zachte opstanding
uit de eerste droom geboren, oneindig jong
de stoffige groeven gebakken door de Zon,
laveloos bezopen van ontelbare immanente vruchten
in de kamers van het hart.
De plastic lijnen zingen in cirkels op het scherpst van de naald,
het eeuwige beginnen.
Vijf jaar is niet genoeg,
wat een verassing.
Winstmarge in draadloze zieke geesten
Het moederbord schudt de kaarten
in digitale nullen en breekt de aangevreten botten
van het onvolgroeide zaad,
rode mieren doen zich tegoed aan de gekleurde snoeren
de kostbare sappen verdwijnen
in het kromgetrokken magnetische veld
van het lege zwart.
Het levende water in het kristalen glas
tot de laatste druppel uitgeschonken,
de grauwe uitlaatgassen het concrete bewijs
van een koortsachtige reis in het altijd wachtende
uitgeputte magische woud.
Het waterrijke ronde voelt de bevroren stroom verdwijnen
in de graaiende klauwen van onwetendheid
en schopt tegen de grenzen van het paradijs
met vereende krachten.
Nummer twee(deel 1)
De gevleugelde liefde
heeft geen boodschap
aan uitgedachte grenzen.
(deel 2)
Liefde wordt niet ontvangen
maar ontdekt diep vanbinnen.
(deel 3)
Het ontdekken van de sluiers
brengt de naakte waarheid,
en de waren zijn fragiel, ze bestrijken alle lagen
zeer subtiel.
(deel 0)
Liefde is geen boodschap
maar de natuur van wat is,
de profeet wijst naar het midden
ons eigen hart.
De gemeenschappelijke overeenkomst
wordt doorgegeven.
Liefde is,
als de beperking is opgelost,
bewust.
Deel brood en ambrozijn.
Eervolle vermelding
Er is een oud schip in de vallei
het lacht met wilde stromen mee,
een bron van fluisteringen gevuld met compassie.
De sluiers kruipen over mosbegroeide muren
in keuzeloos bewustzijn
en vertrouwen op de magistrale Zon.
De glooiende zuchten
worden klaarwakker in de orgastische bomen
zingende verenpracht bloeit op in de allernieuwste dag.
De kleurrijke dromen komen bovendrijven
uit het unieke zaad van de innerlijke natuur.
De bruisende diepte van je glimlach
in het onbevattelijke midden van het gefundeerde thuis,
voor altijd hier geboren met mijn gebroken rug
tegen de muur verloren in overweldigende bloemengeuren.
De berg gaat verloren
in de liefdevolle leegte.
De weg splitst zich in ontelbare mogelijkheden
in de vederlichte eenheid van vertrouwen
is het zijn.
rob2008-05-15
