Het olie domme apen belang

Schimmen vangen langs de kant
(deel één)
oftewel de bruisende wind
en de magische Zon.

Binnen in de dronken draden
lacht de zwijgende zoetheid
zonder grenzen,
buiten druppelt het regenwoud
nog wat na,
de hond op het roze kleed
met gekleurde bloemendruk,
de hond snurkt in de zachte nacht.
Het verlangen daalt neer
en de hemel valt uiterst fragiel
met zijn voeten op de gestolde
grond.
(deel twee)
De schelle cimbalen kraken
langs de cijfers van de klokkentoren
in tijdloze banaliteit,
de aandacht trekt aan de dag voorbij
in antropomorfe parabolen.
(deel drie)
Opgeslagen zekerheid,
in de schimmelende materie,
de bruisende wind smijt me
de kosmos in

en de Zon brandt in mijn dromen.

De smalle wegonderbreking

De smalle wegonderbreking

Nauwe klanken
tussen de scheve takken,
pijnscheuten botten uit
in stoffige ongemakken.

Morgen krampen
in de magere overmoed,
de schamele ogen
staren naar de koude grond
rauw van het uitgekookte bloed.

De barende leegte
regent langs de scheuren,
de liefde sijpelt langs iedere opening
en verlicht de gesloten deuren,
de open ramen geven duizelingwekkend uitzicht
op de oneindigheid
het alomvattende binnen licht
vrij van iedere weloverwogen bekrompenheid.

Geplukt

De ongedekte tafel
met kristallen glazen
bleef over na het bacchanaal,
het volk dat bleef
de huur betalen
en was al bijna kaal.

Boterberg op het hoofd

Noodkreet van de gulzige

samenloop van omstandigheden,
waar de leugens staan gedrukt
op plastic bankbiljetten,

de wrede kleine lettertjes grinniken
in de kluizen van de alpenweide.
De platte aarde gestolen en uitgehold

op afbetaling,
in een rode sportwagen
helemaal naar vinkenveen
met geroosterde synapsen
van het oeverloos lullen
in het draadloze netwerk

van de democratische windbuilen,

de opgebrande illusies

worden rijker en rijker.

Hallo, hier grond controle voor

majoor Thomas,
is er nog iets aanwezig?

De Tuin en de dwaas

In de achterkamer kraakte de houten vloer bij iedere beweging,
de strijd woedde in de lichte muren, kogels raasde langs de gescheurde
openingen, kruid gevuld met ziektekiemen, bloederig, wreed, onwetende
ontladingen van wellust met de krijsende dolende geesten
in de zachte stilte van het lied.
De scherpe pijn van de moeder in wanhoop met haar lippen
doorweekt van tranen, de wanhopige oceaan stroomde op het koude
stervende kindergezicht, de aanslag, de explosie in het oude circus,
het marktplein in scherven, de gillende sirenes scheuren de heilige liefde
naar de koude diepte, verwilderd worden de rivieren van bloed
weer gefatsoeneerd en gecultiveerd,
bijgeschreven in de archieven van de overlevenden op de vlucht,
in gevecht, het geregelde leven hervat zijn gewoontes,
de kranten worden bezorgd, het brood gebakken en geroosterd
en de koffie en thee verhandeld voor de volgende morgen,
de ingeslapen materie dromend over de verloren
maagdelijkheid in de tuin, hoopvol, krankzinnig, wachtend op later,
wat nog zou moeten komen, de gedroomde hemel.
De doornen doorboren de zachte liefde in geleende gedachtes
de kroon overprikkeld en overspannen dronken.

De clown luisterde aandachtig naar de ijle fluisteringen van de wijzen,
de slang beet zalvend in zijn sluimerende hiel,
de chaotisch kleurrijke optocht danste in extase op de oude wenteltrap,
boven in de toren sprong hij de vertrouwde afgrond in,
met zijn rug naar de tuin kraste
het potlood tussen de blauwe regels van het witte vel, paradoxale flarden.
Hij verdreef de schimmen van wantrouwen en angst, de onzekerheid,
strompelde langs verwaarloosde zijpaden in het koninkrijk,
schuldeloos,
zingend, dansend, schaterlachend, licht, teder, respectvol en zuiver,
pakte hij het roterende zwaard van vuur op in het oosten van het hof,
de Zon ontspande en in meditatief gewaarzijn verscheen de cherubijn,
met de ruimte van sterrenstof bekleed, het innerlijke wezen,
de lucide rozentuin grenzeloos in het eindeloze wiel van het uitdijende universum,
de nerf het middelpunt van de manifestatie,
de vertrouwde in vrede, de moedergrond, de zachte adem, binnen, buiten,
duizend kussen op de zoute voedende aarde, de omvattende dans zonder einde,
het pure wezen, maagdelijk,zonder begin of einde, natuurlijk
de kern van de tweestrijd begraven, voor altijd het moment, de vernietiging,
tijdloos,standvastig hier en nu,
zijn wijd open ogen langs de kant van de vier rivieren,
het alomvattende zijn, de bron, de Geliefde,
ik ben die ik ben, de dwaas in ontelbare metaforen,
naakt en ongeboren.

Draadloos vermogen

Draadloos vermogen.

(de eclectische precisie)

Surrealistische passages

en open onderbrekingen

in de oppervlakte,

de scherpe punten gillen

angstig langs

de opgegraven zinnen.

Opgeslagen informatie

haalt mijn zakken leeg,

de zucht zweeft onmachtig

in de ijzeren koude harten,

het loopt op

opengebroken gestenigd water.

De gekopieerden gaan in de maat,

zij rinkelen als oude verroeste munten.

De idealen consumeren

de gevangen blauwe maagd

in plastic dromen,

het kruispunt fluistert

langs de verbrande nerven

van de onvolgroeide eik.

Het vermogen is de lucht,

de adem kan niet vluchten

het past niet in een berekening
en heeft zijn ongeëvenaarde

fragiele maat.

Geen uitwijken mogelijk in de open bron

Pruillippen flaneren
in de vergruisde straten
vol verlangen naar aandacht
voor hun uitgesproken holle frasen,
het wordt gezien in spiegelwerelden
iedere zwarte splinter uitvergroot
in het grote oog, de zilveren munten
rinkelen in de tegenwind langs het poolijs.

De opgewonden idealen
branden op
in veel te vroeg geknapte spaarlampen.

Perzikwangen van elektronisch licht

Draadloos aangehaald contact

in de roze achterkamer,

jouw lippen in de hemel

en het vruchtvlees smelt

langs de blauwe wanden.

Zijn

Het wiel drinkt het vale water,
de draad lacht naar het op te lossen wachten
en extatisch dronken wordt bewaard voor het moment.

Zij pakt de vlinder teder uit de vlucht,
de gerimpelde beweging herneemt de kracht
en verstrooit de ongedachte zinnen.

De stenen praten in de nacht,
de vingers roffelen overprikkeld
op het aangekoekte toetsenbord.

De roze keuze staat
in de platgeslagen vensterbank
het verwacht je thuis
de alomvattende liefde die je bent.

Te zijn
niet meer of minder.

De zwarte stroop hangt in de adem,
de aanbiedingen schreeuwen laveloos
in de uitgeholde straten.

Geen problemen in de onervaren tuin,
de wijze bomen groeien naar de bodem,
diep in het gelukzalige hart.

De rode neus warm van het spelen

De lage wind
heeft haast in ondertonen
op de tafel staat een speld,
hij probeert zich er door te wurmen.
De indruk is uitgeprint
vanachter gezonken ellebogen
onder de luizen van geweld,
de schelle franje van het vermogen
haast zich naar de diepte
in schril contrast.
De blauw geblutste berg
is ongebogen
in de vloeibare massa
van het merg,
ter ondersteuning van het spelen.

De poort slaakt
huiveringwekkende stiltes
in het licht,
het wandelt ongeraakt
langs de loze woorden
en trapt het op zijn staart.

- punt A-
Het trilt en schokt
dat oude hart,
deze dag, dit leven.

- punt B -
Het zingt immanent
bewust
boven op
het verlangen.

- punt C -
De zwerver
langs de hoge weg
loopt binnen
bij de Geliefde,
met zwarte gaten
in zijn schoenen.

- punt D -
Nederig en blij
in opgewekte druppels,
zijn de grenzen opgelost
en de beperking doorzien.
De tijd zal er voor zorgen
in mystieke sculpturen
van klei,
ook als de kleuren vervagen
binnen de eeuwige vergankelijkheid,
je bent de drager van het elementaire licht
in de kleuren van de grenzeloze bron.

De waterrijke tuin geeft zuiver evenwicht,
de kosmische verbanden zonder naam en vorm,
paradoxaal en ongebonden.

- punt E -
Het suizen
van het elektronische spinnewiel

is oorverdovend en de lucht slaat dood.

Parels voor hebzuchtige zwijnen

Een hondsbrutale energieleverancier

probeerd ons de zon

de maan, de wind, de zee,

de planeten en de sterren aan te smeren

met leugen en bedrog.

(opgedragen aan de nalatenschap

van de oppertunisten van EnergieDirect,

de brengers van "licht".)

Aan de ketting

Zelfverloochening
braakt zijn bittere smaak
in aandachtszieke kinderverlangens,
wachten bij de poort op verlossing
jengelende massieve gedachten
hongeren de overwoekerde massa uit,
het sterfelijke kind
wil blijven hoogvliegen
in een ijzeren karkas
vol uitlaatgassen.

De chemische droom
blaast de Hemel op
in flinterdunne media signalen,
de grauwe duivel
is in de olie en doet aan sport.

De stroom van bewustzijn

Draag het zacht
langs de bedding van het levende water,
langs de logica
van de halve waarheden.
Draag het
naar de diepte
van de woordeloze stilte
de stroom van bewust zijn,
draag het op aan het mysterie
de liefde die je altijd bent geweest
zonder begin of einde.
De wijzen dragen de tweestrijd
het gewicht overstegen,
verblijvend in het tijdloze evenwicht,
de reflectie van de Ene
zonder tweede.

De nar springt gelukzalig
van de tweeling toren
en zet de koning in perspectief,
de gulden kist staat opgebaard
naast de eeuwenoude eik,
het onzegbare van de ongeboren staat.

Het fluistert langs de gave wortels
van de grijze baard.

Ondanks de roestige rook

Bipolair het tranendal
in de hemelse dromen van de toren,
de echo zindert langs de spiegelwanden
in gebeten slangen zinnen.
Het lost op in eenvoud zonder grenzen.
De transcendente verschraling van de macht
boert plastic materie in het tomeloze verlangen.

De speelvogel duikt laveloos onder
in de liefdevolle omarming
van de gehavende zee,
het herneemt zijn adem
ondanks de roestige rookpluimen
van de dwalende directie.

Het dwaalt in scheve spreuken
diep in het achteloze weten,
de gemanipuleerde appel is bitter.

De waterrijke tuin nog niet herkend.

Glasheldere paradox

Een schitterende toevalligheid
ontving de scherven in vluchtige hemelse wolken
er bleven onvolkomen kreten over,
gestotter vol devotie in de contextuele regenboog.
Een respons in de duistere overvloed
aan de binnenkant van een gebroken illusie,
het oordeel in vele wegen gekerfd,
de stoffige achterkamers van het hart.
De ingebakken zaden fluisteren langs de tonen
van het lied,
in een glasheldere paradox
zwevend in het vochtige stof van de moeder aarde,
de bokalen klinken in paradijselijke dissonanten,
intrinsiek verlangen, het immanente licht,
schuldeloos in het eeuwige moment
Liefde
het antwoord verborgen
aan de binnenste buitenkant
glimlachend in de openheid van de vraag.

Zonder angst geen bedachte toekomst
geen ideaal in het zoekende geheugen
het hier en nu altijd ongeschonden,
het is,
altijd, altijd .

De maagden dansen dronken
op het ritme van de oude wijn,
de overspannen vlammen likken
aan de aangevreten korst van het te delen brood,
het ongebroken lam gevoerd aan de geketende leeuw.
Brood en spelen vol edelkitsch en onmachtige emoties,
aalgladde verleiding voor het benedenrijk,
de noodzaak wordt automatisch afgeschreven
in kromme digitale lijnen,
de koude kelders van de overmacht,
de wonden schijnbaar ongezien,
het bloed gutst uit haar kinderhanden.