Zorgeloze samenzang

Met het trillen van jouw stem,
spelend langs de dood.
Dromen met zachte handen
in het zoete gras.
De grote koude woorden
zonder stenen betekenis.
De vissen breken
op de ongelijke vlakken
van de vuilnishoop.
De sterren dansen,
vrijmoedig en ongeschonden puur
met de grote korrels zand,
de wilde strelingen
van het zoute water
glimlachen binnen
de schijnbare
splitsing
van de strijdende
atomen.

De Moeder fluistert
langs de veren.

Rode Tomaat voor de maskerade

Voor het gebroken raam,
rechthoekige gedachten
ratelde door de zuiverheid
van de bron.
Een lichte bries van verdriet
bracht kleine stremmingen
tot rust.
De kerktoren sloeg diepe gaten
in de zondagsroes,
de spiegelende paradox
schudt de lach iets losser
door de dikke huid.
De bloemen groeien ongeremd
hoog in de duistere slaap,
het masker geofferd
aan de illusionaire grenzen
van de binnenkant.
De alomvattende sterren oceaan
geeft besliste aanwijzingen
naar het vergeten moederland.
Drakendoder
droomt door ingetogen vuren,
lege punten breken uit,
het zwaktebod van ingesleten verlangens
zwalkt verdwaald op de kille vloer
van het megalomane kantoor complex,
sommige lijnen wijken sterk af
richting de rentevoet van eigenbelang
ketenen zwaarder dan vermoed,
krachteloze ogen priemen vol verdriet
diep in de cynische nieuwsgierigheid.
zonder te proeven voorbij de tong.
Verloren inzichten trekken zich terug
tot de onaanraakbare binnenste ring,
fragiele krachten overstijgen het stof
tot het grenzeloze alles, tot het niets,
tot de liefde,
tot het woordloze lied.

Kookeiland in zee

Na het graaien, de zondvloed
in zachte zinnen.

Ben ik inwisselbaar?

Gevangenen van hebzucht

Verlangen naar een schaamteloze
lozing.
De engelachtige exaltatie
dwaalt door de opengebroken
straten.
Het oordeel te kwetsbaar
voor de verwaarloosde kudde
in haar overspannen slaap.
Achter de scherpe muren
van de toren is haar ziel
gevangen,
gedwongen om te dansen
in het laveloze neonlicht,
de glinsteringen van het stof
verbannen uit het licht.
Langzaam verschuiven de dingen
richting de tempel van de roos,
het geheugen van de regenboog
op weg naar bewustzijn,
de mystieke tuin
van het immanente hart,
de scherven bijeengeraapt.
(een plek bij het raam)
Het raadselachtige kind
tikt in kleine eenheden
tegen de wanden van kamer,
voor jouw tien anderen.
Consumeren, vaste lasten
de tempel brandt op.
Geen Hollander te vinden,
hoogvliegers op iedere hoek
de cijfers afgekeken.
De Afrikaanse Zon
schreeuwt tussen de oren,
slangenbeet.., slangenbeet….
de hielen lichter.
De boer gedwongen het land te misbruiken
en uit te wringen, plat te spuiten,
ze stierf omdat je te druk bezig was
met het afbetalen van een kantoorcomplex.
Door een zwart gat aan de binnenkant
in de scheuren van het systeem,
het masker,
de fluisteringen
zuchten door het vervreemde ritme heen.
(inflatie van de mystieke constructie)

Vertrouwen stamelt
door de aderen,
adem in,
adem uit.
Tijd en ruimte
gemaakt uit liefde.
(de wijzen kwamen
al vele eeuwen geen grenzen tegen)

Hoogopgeleide domheid

Ongeïnteresseerde elementen
gemanipuleerd en lekker gemaakt
om te stemmen.
(zachte plekken rotten
in de uitgerangeerde wijken)
Achter de schermen
worden de belangen overgelaten
aan het ongekozen blauwe bloed
van de verwilderde omgekochte
democratie.

Sluitingstijd

Ze stierf met glorieuze fluisteringen
uit de oudheid op haar lippen,
de vrijheid is nooit ver weg.
(de boel wordt afgebroken,
kille wind van boven)
De bovenmeester snuift de witte letters
van het volgeschreven bord.

Denk het wel!

Het plaatje opgespeld

Na maanden van schurende

afvalverwerking

braakte de zon drie tonen uit,

de grote Hans Worst
viel stamelend op zijn knieën,
de relatieve rust hijgde langs de veren
van haar vermoeide rug.


De indrukken werden ongezien
in de krakende laden
van het systeem bijgezet, 
langs de alomvattende stilte
zoemde de zwarte machines
oorverdovend.

Het stof werd ingekapseld,
digitaal geplastificeerd
en in een energieverslindend netwerk
van gortdroge klimaatbeheersing geplaatst
ter documentatie van het ijskoude vernuft.
( met iedere stap in overgave
laat ik een moskee verrijzen.)


Uit de geslachte wanden
in de mijnen van Kongo
komen volgevreten slangen
van glasvezel gekropen,
de elektromagnetische adem
verdikt zich tot
de filosofische stroop
der demonen.


De oververhitte celstructuur
baant zich een weg
door het verscheurde rauwe
vlees.


Onderdrukte verhoudingen
gewurgd vanaf de conceptie.

de poort

Door de poort naar het slachtveld,

langs de kant van het pad
wordt fluoriderende soep uitgeschonken
aan de armlastige onaanraakbare,
het karige brood in dunne delen gesneden,
de vis is gebroken en niet meer in de staat
zich te vermenigvuldigen.


De vrijheid van meningsuiting
stuitert in polariserende aandachttrekkerij
in het grijze slijm van het klootjesvolk,
de burgerij verloren in monetaire angsten,
de marktkramen verlangen de eeuwige groei.


(het hoofd wil macht over leven en dood,
het hart heeft de ongebroken ziel
van de stille ademhaling).


Mijn voeten raken de aarde,
grenzeloos in het alomvattende moment,
op de plek daar waar ik nu ben.


De ruimte en de tijd bestolen door
een ongebreidelde drang tot bezitten.

Stoffige belangen van een dief

Ik ben een extremist

ik vlieg niet

wandel met de boterbloemen

en blaas bellen

langs het stof van het fluitekruid.

Ik ben een revolutionair

de ideale dictator van de hemel.

Ik ben een God

met geleende woorden

uit de hel van verlangen.

Kruis of Munt

Het verlangen
aan de scherpe randen
scheurt de sterren uit elkaar.

Wil je met me dansen in de oosterse bazaar?

Gestolen waar

De economische angstdroom
laat de auto over water lopen.

Vers water langs de woorden

Verdwalen in het gruis

De lichten branden met tegenzin
in de versleten stegen,
haar handen druppelen langzaam na
de nagels roesten.

De aarde breekt in zachte delen
met haar warme tong likt ze de sporen open,
de randen verschijnen breekbaar
in het groene vuur van de achtergelaten
nacht.

De scherpe neuronen trillen de harde schedelwand

aan verwarde wilde stukken
en razen tegen het stof van de koude muren,
ze verdwalen in het chaotische gruis
van de gesloten grijze voegen.

Onbetaald verlof

Water stroomt halfzacht
langs de opgevreten bergen,
ongecontroleerd zie ik een kikker.

De golven klotsen naar binnen,
vrije krachten breken los,
de avond zucht tevreden.

De naadloze elementen
kraken onder mijn voeten
in gekrulde lijnen.

Het oog wil ook wat, ezels balken

Keerpunt

Het gevaar komt uit de diepte vanbinnen

houd de wijzende vingers goed in de gaten,

de strijd heeft geen grenzen het stroomt langs beide zijden

van de rivier.

Het geluid komt van de stilte.

Bergen afval smeken om transformatie

een wezenlijke plaats om weer in te voegen,

de doses radioactiviteit scheurt de open zenuwen bloot

en beukt tegen de aangeslagen hemel,

de beroepsredenaars spugen hermetische dooddoeners

in het licht, de schaduw keuvelt eeuwig door,

de cerebrale hemisferen oververhit.

De fluisterende Aarde trillend onder te grote ogen

wazig turend tussen de koude sterren, vol verwachting

op wat komen gaat, de geest is uit de fles

ik heb het opgedronken en verteert.

(blijf je drijven als je slaapt?)

Zware kreten zuchten tegen de muren op

De hemel is tergend langzaam

Het gesternte van de toegangspoorten

De kristallen opening heeft grote vragen

Tuimelend in de paradoxale zorgen

Daar drijft de schimmel van de kleverige angst

De ruimte stuitert van boven naar beneden

In vage schetsen van de regenboog

De lijnen glimlachen teder in de mogelijke dans

Het oranje vierkant op de wankele tafel

Draagt de fles in de narcose van de morgen

Rook verheft zich

Uit de as van glas

De nerven van de gedachte

Landen op de zachte aard van de stilte

De Geliefde slaat haar armen

Om de donkere kamer van zijn hart

Zware endogene kreten zuchten

Tegen de verweerde muren

Het stroomt in kille regenvlagen

Door de aangesproken nacht

Hete sterren zwijgen in lichte dissonanten

Op de scheuren van haar spiegelende voorhoofd.

En vult de achtergelaten kuilen op de argeloze weg

De achterkamertjes van mijn hart

Verzekering van de toekomst

vastgeroeste traditie vol eigenbelang

conceptuele hemel van de grote hoop,

de molens pompen de polders leeg

ontdoen ze van de kinderdromen

de jonge eiken worden afgetopt

omwille van de vliegende karkassen.

Gaargekookt in het vuile sop

rollen de afgerukte koppen

die overmoedig boven het maaiveld

durfden te verschijnen

voor de voeten van de koningin,

alleen de handen blijven over

om te werken aan de bedelstaf.

Arbeid adelt de machines draaien door,

de straling komt je oren uit,

de etter is groen vol ondefinieerbare medicamenten.

Het laatste ongecultiveerde paradijs

in de achterkamer van mijn hart.

Moddervette Bonus tussen neus en lippen door

Het pad aan de lichte zijde kronkelt geduldig om de zin,

het zwijgzame overzicht glijdt van zijn schouders

de bergketens voorbij.

Genetisch gemanipuleerde spek en bonen,

hand op houden in de lange rij.